در بررسی فیش های یادداشت خودم از جیرنده به شعری به زبان جیرنده ای برخوردم چون از سالهای دور به جا مانده نویسنده مشخصی نداشت با کمی تغییر آن را امروزی کردم اما هنوز طراوت خاص خودش را دارد.البته اول یک بیت از شعری را که در زمان شورای شهر بودنم فی البدایع در جلسه ای تنظیم کردم را می نویسم خالی از لطف نیست سپس شعری به زبان محلی .
که جیرنده شهر ما یاد باد همیشه پر از نعمت باد،باد
منی دل تنگه تی ور ای شهر خوش آب و هوا
داری داران آلو ، همه جات پر از صفایه ، همه دلهاش بی ریایه
مردکانش اهل کارن ،زن کانش خانه دارن
تره کان خوب و زیبا داره ، پسره کان شوخ و رعنا داره
این شهری که من مو گوم ، وسط چند تا کوهه
خیلی خوب و خوش هوایه
انگورو گردو و انجیر داره آجا ، بعضی وقتان باد منجیل داره آجا
داماش و دوسلان و لاواربن و سنگه دیل و بزه بره همه هستن ییلاق این محله
سه تا امامزاده داره امی جیرین دی ، بی بی زه خاتون و امامزاده محمد و شاهزاده عسکر ، بکدی دیارا منور
امیدوارم شمی دلتنگیا بیشترا کده بم .........فعلا خدا حافظ 
